kateddiğimiz yol çok uzun fakat bir o kadar da kısaymış.
hiç birşey eskisi gibi olmayacak biliyorum gerçi şu andaki durumumdan da şikayetçi değilim.
bazen soruyor "beni nasıl sevdin bu kadar" bence bunun bir önemi yok. önemli olan hala onu seviyor olmam.
su an yorgunlıktan bitmiş durumdayım. kalan son gücümle de fotolarına bakıyor iç geçiriyorum.
tanrım bana neler oluyor böyle:S yoksa bunların hepsi bilinç altımın oyunlarımı? gerçekte öyle biri yok mu?
rüya mı görüyorum. yok yok değil. o bir gerçek, gerçektende var.
eğer olmasaydı hiçbirşey bu kadar mutluluk veremezdi bana.
eğer olmasaydı karnım doymaz, bacaklarım tutmaz, parmaklarım onu yazamazdı.
